Het belang staat als een huis
Een beetje Nijmegenaar moet ze wel kennen; momenten waarop trots voor je geboorte- of woonplaats extra gevoed wordt. Vanmorgen had ik het weer, door een bericht in De Gelderlander. Nijmeegse Annie sluit zich aan bij de groeiende steun voor de restauratie van de Sint Stevenskerk. Restauratie die nodig is, dat werd wel duidelijk. Vooral de buitenkant van de kerk schijnt flink wat schade te hebben geleden. Steun is noodzakelijk. Duur ook; pakweg drie miljoen, hoorde ik.
Dit bedrag kan uitgesmeerd worden over een periode van de nodige jaren, toch zijn er keiharde euro’s nodig. Bedragen die ik niet dagelijks bij me heb, net zo min als iedereen. Maar gezamenlijk kan het, dat is gebleken. De oproep om de Sint Stevenskerk te omarmen krijgt steeds meer gehoor. Niet alleen Nijmeegse Annie, maar ook jongerencentrum Staddijk, stadscafé TouT en anderen dragen hun steentje bij. Hartverwarmend, hoe gezapig dat ook klinkt.
De grootste en oudste kerk van Nijmegen staat er al een poosje. Dat de kerk daarom met recht hét stadsicoon van Nijmegen genoemd mag worden, is geen rocket science. En laten we eerlijk zijn: de Sint Stevenskerk heeft nogal wat te verduren gehad, met het bombardement in 1944 als meest schrijnende voorbeeld. De kerk werd herbouwd. Het aangezicht werd anders, maar de kerk stond weer. Als huis. In vol ornaat en voor iedereen.
De herbouw van toen kan door van alles gedreven zijn. Afrekenen met de jaren van oorlog en het religieuze belang van de Sint Stevenskerk zullen ongetwijfeld een grote rol hebben gespeeld. Dat dit nu allemaal anders is, moge duidelijk zijn. Toch is de kerk nog steeds die plek van toen. Ook al heeft iedereen iets anders met de kerk, ze hoort bij de stad. Het gemeenschappelijke belang is er nog steeds en lijkt als een huis te staan. Precies zoals ik de Sint Stevenskerk graag zie.
En dan is er 2012. De vaste kerkganger, de kunstenaar en zijn expositie, de liefhebber van historische gebouwen en de persoon die er graag een kaarsje opsteekt: zij onderstrepen tot de dag van vandaag het belang van de kerk als icoon van de stad. Is het niet naar buiten toe, dan minstens voor haar eigen inwoners. Nijmegenaren zetten zich in en zorgen ervoor dat de tekst van Graodus’ nummer van waarde blijft. Al mot ik krupe: toen al ongelogen sentiment.
Jeroen Schalk