Ook mij maken ze de pis niet lauw

Het gezeik is weer begonnen. Op meerdere manieren. De herfstregen klettert weer op ons neer, in wc-loze sprinters mogen we voorlopig onze blaas legen in een plaszak en nu al dien ik een waterdichte agenda op te stellen voor het verloop van de feestdagen. Althans, als het aan sommigen zou liggen. Vooralsnog accepteer ik de herfstregen, weiger ik pertinent te pissen in een veredeld boterhamzakje en laat ik me zeker niet vastpinnen op zaken die pas over twee maanden spelen. Ze kunnen de pot op, met hun gezeik.

Stiekem ben ik wel benieuwd, ook al reis ik vrijwel nooit met een wc-loze sprinter. Het zal je namelijk maar gebeuren: de trein strandt ergens, je moet vreselijk nodig en, wanneer je dat kenbaar maakt, komt er een conducteur met het zweet op z’n voorhoofd aangerend om je te voorzien van een plaszak. Of nog erger: de conducteur probeert je zo discreet mogelijk naar voren te escorteren, richting de machinistruimte. Terwijl je met hoge nood achter hem aansjokt, kunnen de medereizigers een misselijke grijns niet onderdrukken. Jij moet immers pissen in een lullig zakje. Ik zal het doemscenario voor de grote boodschap maar achterwege laten.

Over de feestdagen hoef ik niet in het hypothetische te treden. Die beginnen pas over pakweg twee maanden. Daarmee is alles voor mij gezegd, ook al krijg ik nu al de chocoladeletterterreur in de supermarkten mee. In andere koopketen zijn ze al aan de gang met kerstspul. Jammer dat feestdagen volledig uit de charme van hun tijd worden gehaald. Nog even en Sinterklaas bonjourt de paashaas eigenhandig het land uit. Aan dat soort gezeik moeten we helemaal niet willen beginnen, lijkt mij zo.

Al het hypothetische terzijde, zal ik het niet al te negatief schetsen. Stiekem ben ik gek op de feestdagen, met alle rompslomp eromheen. Ik hoef er namelijk geen vreetfestijn van te maken, voel me niet verplicht om kilo’s chocola naar binnen te buffelen en ik reis vrijwel nooit in een wc-loze sprinter. Tot zover een laag zeikgehalte en hoef ik alleen maar de herfstregen te trotseren. Langzaamaan, maar vol genoegen, bereid ik me voor op kou, stamppot, feestdagen en een vertraagde ochtendzon. Ieder jaargetij z’n charme, mij maken ze de pis niet zo snel lauw.

Geschreven door Jeroen Schalk. Bezoek ook zijn persoonlijke website