Architect gekozen voor Voorzieningenhart Waterkwartier

NIJMEGEN – Bedaux De Brouwer Architecten uit Goirle heeft het winnende ontwerp gemaakt voor het nieuwe Voorzieningenhart Waterkwartier /De Biezen. De beoordelingscommissie koos het ontwerp uit drie geselecteerde architectenbureaus unaniem als winnaar. Op 17 januari wordt het ontwerp aan de wijk gepresenteerd. Het nieuwe voorzieningenhart aan de Waterstraat bestaat uit het wijkcentrum, de brede basisschool Aquamarijn en 30 appartementen. De architecten waren voor de opgave gesteld om voor deze drie onderdelen een samenhangend geheel te ontwerpen. In de ogen van de beoordelingscommissie verdienen alle ontwerpen een groot compliment.

Het ontwerp van Bedaux De Brouwer Architecten is gekozen vanwege de goede samenhang tussen de verschillende onderdelen, de aansluiting qua grootte en schaal op het Waterkwartier en de omringende bebouwing, de fraaie overgang tussen binnen en buiten en het parkachtige karakter van de buitenruimte.

Op 17 januari om 19.30 uur kunnen alle wijkbewoners in het Gemeenschapshuis kennis maken met het ontwerp. Na de opening door wethouder Hannie Kunst zal de architect de plannen presenteren. Ook wordt ingegaan op het proces en de rol van de bewoners bij de verdere uitwerking. Er is alle gelegenheid voor het stellen van vragen.

Vermiste man (56) uit het Waterkwartier terecht

NIJMEGEN – De 56-jarige man uit Nijmegen die sinds dinsdag 21 juni werd vermist is vorige week ongedeerd teruggevonden. De man was die dag te voet vertrokken vanaf de wijk Waterkwartier. Vanwege de zorg om zijn mentale toestand werd door familieleden aangifte gedaan van vermissing. Politieagenten gingen op zoek naar de man. Tevens werd een SMS-Alert verzonden en deed de politie een Twitter-bericht uit, met het verzoek aan getuigen zich te melden. Vorige week werd de man door politieagenten van de Politie Limburg-Zuid ongedeerd gevonden in de omgeving van Maastricht. De man is herenigd met zijn familie.

56-jarige Edie uit het Waterkwartier vermist

NIJMEGEN – Vanmiddag heeft de politie een SMS-Alert verzonden met de vraag om uit te kijken naar de 56-jarige Edie uit de Nijmeegse wijk Waterkwartier. De man is dinsdag te voet van huis vertrokken zonder enige reden. Vanwege de zorg om zijn mentale toestand is door familieleden aangifte gedaan van zijn vermissing. Edie heeft een slank postuur, lengte 167 cm. Hij heeft grijzend kort haar en heeft een snor. Edie draagt een wit vest met een capuchon; op de rugzijde zwart teken, blauwe spijkerbroek en zwarte schoenen.

Mocht u weten waar de man verblijft, neem dan contact op met de politie Nijmegen-West via het nummer 0900 -8844.

Column: Slopen maar

Nijmegen, mijn stad, wat gebeurt er toch met je? Overal zijn ze bezig, ik herken je haast niet meer terug. In de afgelopen maanden is Plein ’44 een grote puinhoop geworden. Misschien is dat ook wel nodig, het was geen aantrekkelijk plaatje. Maar was het geen ideaal plein voor de Zomerfeesten, voor de kermis en voor de hostent met carnaval? En niet te vergeten, de boekenmarkt op zaterdags. Het was een ideale locatie. Ik werkte vlakbij en in de pauze wipte ik vaak even langs om even te kijken. Na de restyling met grasmatten was Plein ’44 ook nog eens een mooie plek geworden om met een ijsje van de zon te genieten. Maar helaas, de ijssalon is weg en genieten van de zon zal er de komende jaren niet van komen.

Dat is niet het enige waar flink gewerkt wordt. Ook het Waterkwartier verandert drastisch. Waar zijn die oude arbeidershuizen gebleven? Een schoolvriendinnetje woonde ooit in die huizen en ik heb er vaak gespeeld. Nu kom ik met de bus vaak langs de bouwplaats en in enkele weken tijd zijn er nieuwe huizenblokken uit het niets verschenen. Het is een vreemde gewaarwording en soms komt er de melancholische gedachte bij me op dat die basisschooltijd van bij elkaar spelen nu echt voorbij is.

Niet alleen dat gedeelte uit mijn jeugd is verdwenen, ook het terrein waar vroeger Scapino, Super en de Basismarkt zaten is ingrijpend veranderd. Ooit keken we uit op Amelink en andere zaken. Zomers speelden we er vaak. Geregeld raakte ik tennisballen kwijt, als ik weer eens met kinderen uit de buurt slagbal speelde. Stuk voor stuk belanden de ballen dan bij Amelink in de goot, zodat er weer iemand kon gaan klimmen.

Natuurlijk ben ik nu te groot om te slagballen of bij een winkel in de goot te klimmen om ballen te zoeken, maar wat waren het heerlijke zomers. Het is al jaren geleden en ik woon er allang niet meer, toch moest ik vaak terugdenken aan die zomers als ik in de buurt kwam en Amelink zag. Ook dat is nu voorbij.

Vooruitgang hou je niet tegen, dat besef ik ook wel, maar het kleine meisje in mij vindt het jammer om haar buurt zo te zien veranderen.

Ach, waarschijnlijk weet ik over vijf jaar niet beter meer en anders zijn er nog altijd de foto’s van toen.

Deze column is geschreven door: Josee